Kurtla yiyen, köpekle havlayan, çobanla ağlayanlar!

Samsun Kent Haber köşe yazarı Arzu Şenkan yazdı! Kurtla Yiyen, Köpekle Havlayan, Çobanla Ağlayanlar

Bazı adamlar vardır yaşar! "Kurtla birlikte yerler, köpekle birlikte havlarlar, çobanla birlikte de ağlarlar.”

Bazı sözler vardır, insanın yüzüne değil, karakterine ayna tutar.

Hayatın içinde öyle insanlar vardır ki bulundukları ortama göre sesleri, söylemleri, hatta duruşları değişir. Güçlünün yanında güçlü görünür, kalabalığın içinde kalabalığa karışır, rüzgâr hangi yönden eserse o tarafa dönerler.

Kurt sofraya oturduğunda onunla birlikte yerler. Köpek havladığında onlar da havlar. Çoban üzülüp ağladığında ise en önde onlar gözyaşı döker.

Üstelik bütün bunları yaparken kendilerini “uyumlu”, “akıllı” veya “hayatın gerçeklerini bilen” insanlar olarak görürler.

Oysa uyum sağlamak başka, kişiliksizleşmek başkadır.

İnsanın her ortamda aynı düşünmesi mümkün değildir. Fikirler değişebilir, insanlar yanılabilir, zaman zaman geri adım da atabilir. Bunların hepsi hayatın doğal parçasıdır.

Fakat bir insanın hiçbir şartta vazgeçmemesi gereken bir şey vardır:

Kendi omurgası.

Çünkü karakter, kimsenin bakmadığı yerde de aynı insan olabilmektir.

Menfaatin olduğu yerde başka, güç karşısında başka, zayıfın yanında başka davranmak; zamanla insanın kendi sesini bile kaybetmesine neden olur.

Bugün alkışladığını yarın yermek, dün savunduğunu bugün inkâr etmek, kimin yanında bulunuyorsan onun söylemini benimsemek belki kısa vadede kazanç sağlayabilir.

Ama insanın kendisine duyduğu saygıyı koruması, bundan çok daha değerlidir.

Gerçek anlamda güçlü insanlar ise her zaman kalabalığın peşinden gitmez.

Gerektiğinde yalnız kalmayı göze alırlar.

Çünkü bilirler ki duruş sahibi olmak, her zaman haklı olmak değildir.

Duruş sahibi olmak; yanlış yaptığında kabul edebilmek, doğru bildiğini gerektiğinde tek başına savunabilmek ve çıkar uğruna kendi değerlerinden vazgeçmemektir.

Hayat zaten herkesi zaman içinde gösterir.

Kimin kurtla sofraya oturduğunu, kimin köpekle havladığını, kimin de çobanın gözyaşını kendi gözyaşı gibi taşıdığını…

Fakat bütün bunların ötesinde bir başka insan tipi daha vardır.

Ne kurtla birlikte yer.

Ne köpekle birlikte havlar.

Ne de sırf herkes ağlıyor diye ağlar.

O, kendi aklıyla düşünür.

Kendi vicdanıyla karar verir.

Ve gerektiğinde sessizce yoluna devam eder.

Çünkü bilir:

İnsanın değeri, kimlerin yanında durduğuyla değil; kimlerin yanında olursa olsun kendisi olarak kalabilmesiyle ölçülür.

Belki de asıl mesele budur.

Hayatta herkes bir tarafa savrulabilir.

Ama herkesin bir duruşu olmak zorundadır.

Çünkü rüzgârın yönüne göre yaşayanların yönü hiç belli olmaz.

Kendi yönünü belirleyenlerin ise yolu, ne kadar zor olursa olsun, bellidir ve çok değerlidir.